بارد چه؟خون. که؟ دیده. چسان؟ روز و شب.چرا؟

از غم. کدام غم؟غم سلطان اولیاء.

نامش که بود؟ حسین.زنژاد که؟ از علی.

مامش که بود؟ فاطمه.جدش که؟ مصطفی.

چون شد؟ شهید شد. به کجا؟ دشت ماریه.

کی؟ عاشر محرم. پنهان؟ نه ،برملا.

شب کشته شد؟ نه ، روز. چه هنگام؟ وقت ظهر.

شد از گلو بریده سرش؟ نی ، نی، از قفا.

سیراب کشته شد؟ نه. کس آبش نداد؟ داد.

که؟ شمر.از چه چشمه؟ ز سر چشمه فنا.

مظلوم شد شهید؟بلی. جرم داشت؟ نه.

کارش چه بود؟ هدایت.یارش که بود؟ خدا.

این ظلم را که کرد؟ یزید. این یزید کیست؟

زاولاد هندو. از چه کس؟ از نطفه زنا.

خود کرد این عمل؟ نه. فرستاد نامه ای.

نزد که؟ نزد زادۀ مرجانۀ دغا.

ابن زیاد زاده مرجانه بود؟ نعم.

از گفته یزید تخلف نکرد؟ لا.

این نابکار کشت حسین را به دست خویش؟

نه او روانه کرد سپه سوی کربلا.

میر سپه که بود؟عمر سعد.او برید

حلق عزیز فاطمه؟ نه،شمربی حیا.

خنجر برید خنجر او را نکرد شرم؟

کرد.از چه پس برید؟ََبپذیرفت ازو قضا.

بهر چه؟بهر آنکه شود خلق را شفیع.

شرط شفاعتش چه بود؟ نوحه و بکا.

کس کشته شد هم از پسرانش؟ بلی دو تن.

دیگر که؟ نه برادر دیگر که اقربا.

دیگر پسر نداشت؟ چرا داشت. آن که بود؟

سجّادچون بود او به غم و رنج مبتلا.

ماند او به کربلای پدر؟ نی به شام رفت.

با عّز و احتشام؟ نه با ذلت و عنا.

تنها؟ نه با زنان حرم. نامشان چه بود؟

زینب، سکینه، فاطمه، کلثوم بینوا.

بر تن لباس داشت؟ بلی، گرد رهگذار.

بر سر عمامه داشت؟ بلی، چوب اشقیا.

بیمار بود؟بلی. چه دوا داشت؟ اشک چشم.

بعد از دوا، غذاش چه بود؟ خون دل غذا.

کس بود همرهش؟ بلی اطفال بی پدر.

دیگر که بود؟ تب که نمی گشت از او جدا.

از زینب و زنان چه به جا مانده بود؟ دو چیز:

طوق ستم به گردن و خلخال غم به پا.

گبر این ستم کند؟ نه، یهود و مجوس؟ نه.

هندو؟ نه. بت پرست؟ نه. فریاد از این جفا!

(قاآنی شیرازی)